De zon is de ster die het dichtst bij de aarde staat en het centrum van het zonnestelsel vormt. De zon is een middelgrote ster in een buitenste arm van het Melkwegstelsel. Vanaf de aarde gezien is de zon verreweg het helderste object aan de hemel; de zon bepaalt dan ook het gebruikelijke onderscheid tussen dag en nacht. De zon is verantwoordelijk voor het overgrote deel van de warmte in de aardatmosfeer en is de belangrijkste bron van energie voor het leven op aarde.
De zon is opgebouwd uit zeer heet plasma. Ze bevat ruim 99% van de materie van het zonnestelsel, voornamelijk waterstof en helium. Het binnenste deel van de zon is zo heet en dicht dat er kernfusie plaatsvindt: iedere seconde wordt er ongeveer 600 miljoen ton waterstof omgezet in helium. De energie die daarbij vrijkomt, wordt grotendeels uitgestraald in de vorm van straling, waaronder zichtbaar licht. Het oppervlak van de zon vertoont een wisselend aantal zonnevlekken, die veroorzaakt worden door lokale magneetvelden die de convectie remmen.
De Zon is een ster en zit dus ongeveer in elkaar als de andere sterren. Om te weten hoe de Zon is gevormd, kunnen we dus een kijkje nemen bij het ontstaan van sterren. Sterren worden gevormd uit gaswolken die zich voornamelijk in de spiraalarmen van sterrenstelsels bevinden. Als zo’n gaswolk samentrekt ontstaan op verschillende plaatsen in de wolk gebiedjes waar zich een beetje meer gas bevindt dan gemiddeld. Klik op de afbeelding om dit artikel helemaal te lezen.
De zon is onmisbaar. Zonder het bestaan van de zon zouden wij immers niet kunnen leven op de aarde. De zon voorziet de aarde van onder andere warmte en licht en zendt straling uit. Die straling voelt niet alleen prettig aan, maar heeft ook verschillende doelen. Zo maakt de huid vitamine D aan, ontstaat er fotosynthese – en daardoor zuurstof – en kan er veel energie mee worden opgewekt. Het weer en het klimaat is van invloed op het leven op aarde en de zon is (samen met water) de grootste bron van alle leven op aarde. Door op de afbeelding te klikken kun je het artikel “De zon: een bron van energie en leven” lezen.
De reis naar de zon
Een onbemande ruimtesonde van NASA komt eind dit jaar dichter bij de zon dan ooit. De “Parker Solar Probe” vliegt dan op ‘slechts’ 6,1 miljoen kilometer afstand langs de zon. Volgens de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie is dat “zo goed als landen op een ster”. Zon-aarde is 150 miljoen km.
De ‘Parker Solar Probe’ zal op 24 december 2024 met een snelheid van zo’n 700.000 kilometer per uur langs de zon razen. Daarmee is het Parker ruimtevaartuig het snelste vaartuig dat de mens ooit gemaakt heeft. Met die snelheid zou je in dertig seconden van Amsterdam naar New York kunnen vliegen.
Parker werd in 2018 al gelanceerd om onderzoek te doen in de omgeving van de zon. Het onderzoeksteam wil nu proberen om zo dicht mogelijk bij de oppervlakte van de zon te komen. “We gaan zo goed als landen op een ster”. Dit is te vergelijken met de maanlanding in 1969“, zegt projectleider Nour Raouafi tegen BBC News.
Parker heeft een speciaal hitteschild dat het vaartuig moet beschermen tegen de hitte van de zon. De temperatuur waar dat schild mee te maken krijgt, zal zeker 1.400 graden zijn. Dat kan het maar kort aan. Het is de bedoeling dat Parker ook na de ‘zonlanding’ nog werkt en meer informatie kan verzamelen.
De oppervlakte van de zon heeft een temperatuur van zo’n 5.600 graden. Daardoor verbrandt bijna alles dat te dichtbij komt. Zelfs als een voorwerp de oppervlakte zou halen, zou het in de praktijk niet kunnen landen. De zon is namelijk een gasbol en heeft daarom geen vaste grond.
NASA hoopt met de ‘zonlanding’ meer te weten te komen over het chemische proces van sterren. Die houden zichzelf in stand door kernfusie, waarbij elementen met elkaar reageren en onder meer warmte en licht produceren. Wetenschappers hopen zo bijvoorbeeld zonnewinden beter te kunnen voorspellen
Parker Solar Probe
NASA wil eind 2024 ‘zo goed als landen’ op de zon met onbemand vaartuig
Een onbemande ruimtesonde van NASA komt eind dit jaar dichter bij de zon dan ooit. De Parker Solar Probe vliegt dan op ‘slechts’ 6,1 miljoen kilometer afstand langs de zon. Volgens de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie is dat “zo goed als landen op een ster”.
(www.nu.nl)
Differentiële rotatie, zonnevlekken, zonnecyclus en het steeds ieder 11 jaar omkeren van de magnetische polen.
De zon bestaat hoofdzakelijk uit waterstof en een weinig helium. De waterstof en helium
atomen in de zon zijn geïoniseerd, oftewel elektrisch geladen. Zijn geen atomen meer. De elektrisch neutrale
waterstofatomen en de heliumatomen hebben door de hoge energie in de zon hun negatief elektrisch geladen
elektronen verloren en zijn daardoor nu zelf ook elektrisch geladen. Positief geladen als naakte atoomkernen.
De zon is een heet gas van vrij bewegende positief elektrisch geladen waterstofkernen en heliumkernen en vrij
bewegende negatief geladen elektronen. Dit is zonneplasma, een elektrisch geladen bewegend gas.
De zon als een complexe magneet met een magnetische noordpool en zuidpool.
De elektrische stromen van geladen deeltjes bewegen zich zeer turbulent en grillig.
Door op de afbeelding hiernaast of hier te klikken, kunt u een wetenschappelijke beschouwing over de zon lezen, samengesteld en gepresenteerd door Jo Pieters.
De zon van dichtbij en zonne-erupties in beeld
Al eeuwen doen we onderzoek naar onze mysterieuze moeder ster: de zon. Maar hoe ziet de zon er eigenlijk van dichtbij uit? Deze video komt uit de aflevering ‘Zononderzoek’. Klik op de afbeelding om de video van 3:12 min. te bekijken.
NASA fil ‘Magnificent Eruption’, gefilmd op 31 augustus 2012; film van 2:12 min. Klik weer op de afbeelding om de film te zien.
